Toen... Week 35
- Toen...
- maandag 24 augustus 2009 00:56
- GeleLeger.nl Crew
Toen... 3 juni 2009
Voor velen ziet deze toegangskaart er uit als een doodnormale toegangskaart. Voor een paar honderd RKC supporters is dit kaartje goud waard. Wie kan het zich niet herinneren... Die 2 weken, die 2 verdomde weken vol stress en emotie moesten die ene dag beslist worden. We weten allemaal dat het vorig jaar precies zo ging als dit jaar, alleen toen trok RKC Waalwijk aan het kortste eind. ADO ging ervandoor met de credits en de promotie en wij bleven achter met niets... Dit jaar moest het anders zijn, en dat wisten er velen...
Die avond... Wat had ik toch een stressgevoel zeg... Wachten tot die klok 8 uur sloeg en we konden beginnen aan de laatste beslissende 90 minuten. Eenmaal bij RKC begonnen de zenuwen weer op te borrelen... Zou het deze keer wel gebeuren, zou het dan? Vorig jaar hadden we 2 kansen. We konden het thuis afmaken maar lieten dat na, en ook in Den Haag konden we niet winnen. Een paar dagen voor deze wedstrijd konden we het ook al afmaken,maar lieten we het ook na (na een hoop gezweet in Doetinchem). Zou de 4e kans in 2 jaar dan uiteindelijk gepakt worden? Zouden wij eindelijk eens aan het langste eind trekken? Duizenden vragen spookten rond in mijn hoofd, en de antwoorden zouden pas komen rond kwart voor 10...
Uiteindelijk, 8 uur. We konden beginnen aan de zoveelste stressvolle avond van dit seizoen. Gigantisch veel kan ik me niet meer herinneren qua kansen, maar ik weet nog wel dat De Graafschap 2 grote kansen kreeg om de score te openen, maar dit nalieten (gelukkig...). En zoals gewoonlijk dat seizoen zouden wij vroeg op voorsprong komen. Die discutabele "overtreding" op Joost Volmer door Benji en hetgeen wat daarna gebeurde, het was een flits door mijn hoofd en ineens lag die bal erin. Wat er toen los kwam is met woorden niet te beschrijven. Mensen doken bovenop me, en ik bovenop hun, armen vlogen de lucht in, geschreeuw was nog te horen in Tilburg en een hoop stress dat van je schouders af viel. We stonden op voorsprong!
RKC kennende zouden we alles op de verdediging gooien en er niet meer uitkomen, en dat gevoel kwam ook bij mij op. De rest van de wedstrijd is nog 1 grote waas, want die klok was belangrijker. 80 minuten... 85..90... extra tijd... Damn het schiet niet op! RKC kreeg nog een dikke kans (Eddy Vorm) maar hij ging er niet in... Dat aftellen, verschrikkelijk... Maar toen, toen gebeurde het...
Het laatste fluitsignaal... Ja, ja, JAAAAAAAA!! Tranen kwamen tevoorschijn, ik hield het niet meer! Samen met iedereen daar op het vak werd ik helemaal gek! Ik viel iedereen in de armen, werd compleet platgedrukt door mijn bovenbuurmannen en verloor eventjes wat er gebeurde... Absoluut het beste moment van mijn leven, met stip op 1! Wat daar gebeurde kan ook niet met woorden beschreven worden... We waren er, eindelijk weer terug waar we thuis horen. Na 3x promotie (eigenlijk 4x, laatste wedstrijd toen Volendam kampioen werd in 2008...) misgelopen te hebben, was het dan toch raak!
Het nagenieten was geweldig, de huldiging super en de vele Youtube filmpjes doen me nog steeds goed. En dit kaartje... Dit kaartje zal ik nooooooit van mijn leven wegdoen. Dit kaartje is een stukje van mijn leven en zal het ook altijd blijven.
Remco van Meel
Reacties
maar inderdaad een historische avond waarbij de youtube filmpjes nog steeds voor kippenvel zorgen!!