GeleLeger.nl

In deze rubriek brengen wij regelmatig een foto naar voren, die ons aan een bepaald moment doet denken in de geschiedenis van RKC Waalwijk. Van de degradatie tot aan de promotie en van de tranen van geluk tot de tranen van verdriet. Wij brengen die emoties elke week weer naar boven in deze nieuwe rubriek. Toen...

Wil je zelf iets insturen? Stuur een foto + naam + verhaal naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

 

 

19-04-2011

Toen... dinsdag 19 mei 2009 (ingezonden door Robin Oomens)

De 1e playoff wedstrijd uit in Rotterdam tegen het altijd lastige Excelsior, en aantal weken daarvoor was het een makkelijke overwinning. In de playoff is alles anders, en staat er meer op het spel. Op en mooie zomerse dinsdagavond vertrokken we met de bus naar Rotterdam. Eenmaal aangekomen in het uitvak, was de sfeer meteen goed en besefte iedereen het belang van een goed 1e resultaat. Excelsior had de grootste kansen maar Rkc het beter van het spel. In de 63e minuut verschalkte Jeffrey Altheer dmv van een vrije trap doelman Jurgen Wevers, en werd het 1-0 voor de thuisploeg. RKC begon meer druk te zetten wat in de 84 ste minuut resulteerde in een rode kaart van Gyon Fernandez. Nu moest het gebeuren, 1 man meer en nog een kleine 10 min te spelen. 1 minuut na de rode kaart van Fernandez was het al raak, na een assist van Ferne Snoyl mocht Frank van Mosselveld de gelijkmaker aantekenen en ontplofte het uitvak!! Mensen sprongen elkaar in de armen, en er volgde een zucht van opluchting bij de meegereisde RKC supporters. Dat punt moesten we koesteren, maar toen Anton Jongsma met een geweldige pegel in de 92ste minuut de 1-2 op het scorebord schoot was de overwinning een feit en was de toon gezet voor de return een aantal dagen later. Het was 1 groot feest in het uitvak, en de RKC spelers bedankte de meegereisde supporters die ze door de moeilijke fases in de wedstrijd hadden getrokken. Doelpuntenmaker Frank van Mosselveld schoot de wedstrijdbal in het uitvak die bij mij terrecht kwam. De bal vangen was een makkie, maar nu nog met de bal naar buiten zien te komen langs de stewards van zowel RKC, Excelsior als een aantal beveiligers. Met hulp van mede supporters lukte het mij om met de bal naar buiten te komen en naar de bus te rennen. Excelsior stewards kwamen nog wel de bus om de bal te halen, maar ik wilde deze niet meer afgeven. De bus vertrok richting Waalwijk waar op de parkeerplaats van het Mandemakers stadion een grote groep supporters bleef wachten totdat hun helden terugkwamen. Iedereen verstopte zich en toen de spelersbus kwam aanrijden werden er stadionfakkels ontstoken en bestormde iedereen de spelersbus!! Dit kippenvel moment is nog steeds niet te beschrijven, deze dag zal mij dan ook altijd bij blijven vanwege het feit dat in Rotterdam de eerste stap werd gezet naar promotie die uiteindelijk later volgde tegen de Graafschap.

Robin Oomens

----------------------------------------------------------------------

Week 35, geschreven door Remco van Meel

Toen... 3 juni 2009

Voor velen ziet deze toegangskaart er uit als een doodnormale toegangskaart. Voor een paar honderd RKC supporters is dit kaartje goud waard. Wie kan het zich niet herinneren... Die 2 weken, die 2 verdomde weken vol stress en emotie moesten die ene dag beslist worden. We weten allemaal dat het vorig jaar precies zo ging als dit jaar, alleen toen trok RKC Waalwijk aan het kortste eind. ADO ging ervandoor met de credits en de promotie en wij bleven achter met niets... Dit jaar moest het anders zijn, en dat wisten er velen...

Die avond... Wat had ik toch een stressgevoel zeg... Wachten tot die klok 8 uur sloeg en we konden beginnen aan de laatste beslissende 90 minuten. Eenmaal bij RKC begonnen de zenuwen weer op te borrelen... Zou het deze keer wel gebeuren, zou het dan? Vorig jaar hadden we 2 kansen. We konden het thuis afmaken maar lieten dat na, en ook in Den Haag konden we niet winnen. Een paar dagen voor deze wedstrijd konden we het ook al afmaken,maar lieten we het ook na (na een hoop gezweet in Doetinchem). Zou de 4e kans in 2 jaar dan uiteindelijk gepakt worden? Zouden wij eindelijk eens aan het langste eind trekken? Duizenden vragen spookten rond in mijn hoofd, en de antwoorden zouden pas komen rond kwart voor 10...

Uiteindelijk, 8 uur. We konden beginnen aan de zoveelste stressvolle avond van dit seizoen. Gigantisch veel kan ik me niet meer herinneren qua kansen, maar ik weet nog wel dat De Graafschap 2 grote kansen kreeg om de score te openen, maar dit nalieten (gelukkig...). En zoals gewoonlijk dat seizoen zouden wij vroeg op voorsprong komen. Die discutabele "overtreding" op Joost Volmer door Benji en hetgeen wat daarna gebeurde, het was een flits door mijn hoofd en ineens lag die bal erin. Wat er toen los kwam is met woorden niet te beschrijven. Mensen doken bovenop me, en ik bovenop hun, armen vlogen de lucht in, geschreeuw was nog te horen in Tilburg en een hoop stress dat van je schouders af viel. We stonden op voorsprong!

RKC kennende zouden we alles op de verdediging gooien en er niet meer uitkomen, en dat gevoel kwam ook bij mij op. De rest van de wedstrijd is nog 1 grote waas, want die klok was belangrijker. 80 minuten... 85..90... extra tijd... Damn het schiet niet op! RKC kreeg nog een dikke kans (Eddy Vorm) maar hij ging er niet in... Dat aftellen, verschrikkelijk... Maar toen, toen gebeurde het...

Het laatste fluitsignaal... Ja, ja, JAAAAAAAA!! Tranen kwamen tevoorschijn, ik hield het niet meer! Samen met iedereen daar op het vak werd ik helemaal gek! Ik viel iedereen in de armen, werd compleet platgedrukt door mijn bovenbuurmannen en verloor eventjes wat er gebeurde... Absoluut het beste moment van mijn leven, met stip op 1! Wat daar gebeurde kan ook niet met woorden beschreven worden... We waren er, eindelijk weer terug waar we thuis horen. Na 3x promotie (eigenlijk 4x, laatste wedstrijd toen Volendam kampioen werd in 2008...) misgelopen te hebben, was het dan toch raak!

Het nagenieten was geweldig, de huldiging super en de vele Youtube filmpjes doen me nog steeds goed. En dit kaartje... Dit kaartje zal ik nooooooit van mijn leven wegdoen. Dit kaartje is een stukje van mijn leven en zal het ook altijd blijven.

Remco van Meel