RKC Waalwijk; de geschiedenis.. De oorsprong...
Maandag 26 augustus 1940, een bijzondere dag voor het Waalwijkse voetbal. Dit is de dag waarop Rooms Katholieke Combinatie (RKC) onstond. De club is voortgekomen uit een fusie tussen HEC, WVB en Hercules. Als thuisbasis werd gekozen voor het huidige terrein aan de Akkerlaan/Olympiaweg.Â
De Jaren veertig
Dat er een breed draagvlak was voor fusieclub RKC WAALWIJK, blijkt uit het feit dat de club van start ging met 300 senioren- en 150 jeugdleden. Liefst 97 procent van de actieve leden van de clubs HEC, WVB en Hercules sloten zich aan bij de Rooms Katholieke Combinatie.
Min of meer per toeval werd besloten dat geel en blauw de clubkleuren zouden worden. De kleuren van de drie ontbonden verenigingen waren geel-zwart, blauw en oranje. Eén van de verenigingen bezat naast haar clubshirts nog een stel geelblauwe shirts met bijpassende blauwe voetbalbroeken. Het bestuur besloot die tenues voor het eerste elftal te gebruiken. Vandaag de dag zijn de shirts nog altijd geelblauw, zijn de broeken nog altijd blauw en zijn de sokken wit.
Een mijlpaal in de clubhistorie is uiteraard de eerste competitiewedstrijd. Die werd gespeeld op zondag 29 september 1940. Tegenstander Oisterwijk werd met 3-1 verslagen. Het sportpark van de fusieclub werd echter pas op 14 september 1941 in gebruik genomen. De openingswedstrijd werd door TSC met 3-4 gewonnen.
In 1942 werd de eerste titel behaald. Na een 2-1 zege op SET mocht de Rooms Katholieke Combinatie zich kampioen noemen van de derde klasse K.
De jaren vijftig
De jaren vijftig begonnen voor R.K.C. op sportief vlak niet goed. In een seizoen waarin onder meer met 12-2 werd verloren van DOSKO, eindigde het eerste elftal op de laatste plaats van de tweede klasse B. Degradatie naar de derde klasse was een feit.
In de derde klasse draaide het team van R.K.C. jarenlang in de middenmoot mee. Toch was er wat te vieren in R.K.C.-kringen. De club betrok namelijk een nieuw sportveldencomplex, aan de Olympialaan in Waalwijk. Anno 2010 is de club nog altijd daar gevestigd. Nog voordat het complex officieel was geopend, trad het eerste team van R.K.C. in september 1959 aan tegen Veerse Boys om een competitieduel te spelen. De voetballers uit Raamsdonksveer wonnen met 0-1.
De jaren zestig
In de beginjaren van de jaren zestig draaide R.K.C., zoals het dat ook in de voorgaande seizoenen had gedaan, keurig mee in de middenmoot van de derde klasse. Na het seizoen 1962/1963 kon bij de geelblauwen eindelijk de kampioensvlag weer uit. In een jaargang waarin onder meer met 12-1 van RKSVA werd gewonnen en met 7-3 werd uitgehaald tegen Berghem Sport, eindigde R.K.C. op de eerste positie. Een jaar later mocht de platte kar opnieuw uit de schuur gehaald worden. R.K.C. eindigde in de tweede klasse op een gedeelde eerste plaats en versloeg in een beslissingswedstrijd Bladella met 1-0 dankzij een doelpunt van Ad Duquesnoy. Zo rukte R.K.C. op naar de eerste klasse.
Het Waalwijkse publiek smulde van de goede prestaties van de geelblauwen. Gemiddeld kwamen op de thuisduels van R.K.C. in de eerste klasse liefst 2.800 toeschouwers af. Waalwijk telde op dat moment zo’n 20.000 inwoners; een geweldige bezettingsgraad dus!
In trek bij het publiek of niet, in het seizoen 1965/1966 moest R.K.C. afscheid nemen van de eerste klasse. Dat afscheid bleek van korte duur te zijn. In 1967 kon het kampioenschap van de tweede klasse gevierd worden. R.K.C. eindigde als eerste met twee punten voorsprong op R.A.C.. Mede dankzij het in het leven geroepen tribunefonds kon de rentree in de eerste klasse door de toeschouwers worden meegemaakt vanuit een overdekte tribune. ‘Rak met z’n alleen niet over de houten banken, want die zijn er alleen maar om op te gaan zitten’, was wat het trotse bestuur de leden en toeschouwers meegaf.
In het seizoen 1968/1969 verzekerde R.K.C. zich op welhaast miraculeuze wijze van een langer verblijf in de eerste klasse. Een 0-2 achterstand in een degradatieduel met UNA uit Zeelst werd omgebogen in een 3-2 zege. Daardoor zakte UNA af naar de tweede klasse en bleven de Waalwijkers actief in de eerste klasse. Een jaar later eindigde R.K.C. in de middenmoot.
De jaren zeventig
De redactie van het clubblad De RKC’er schotelde de lezers elke maand een spreuk voor. In februari 1972 kwam het schrijversteam met de kreet ‘Vraag niet wat mijn club voor mij doet, maar zeg: wat kan ik voor de club doen’ op de proppen. Mede dankzij de inzet van tal van vrijwilligers, die voor geweldige randvoorwaarden zorgden, beleefde het eerste elftal een uitstekend seizoen in de jaargang 1972/1973. R.K.C. eindigde in de eerste klasse op de vierde positie.
Eén jaar later onderging het Nederlandse voetballandschap een ingrijpende verandering. Er werd een Hoofdklasse ingevoerd. Aangezien R.K.C. op een keurige vijfde plaats in de eerste klasse E en dwong daarmee deelname aan de nieuwe competitie af.
Het eerste seizoen als Hoofdklasser ging R.K.C. goed af. De geelblauwen eindigden in de middenmoot en maakten indruk door op eigen veld met liefst 5-1 van S.V.M. te winnen. De Waalwijkers zetten in het seizoen 1974/1975 een reeks neer van tien wedstrijden waarin ze ongeslagen bleven. Een jaar later ging het nog beter; R.K.C. werd tweede en slaagde er als enige team in kampioen Limburgia te verslaan. De seizoenen die volgden (derde plek, tweede plaats, derde positie, opnieuw derde) waren ook zeer succesvol te noemen. De publieke belangstelling was navenant, waarop werd besloten de hoofdtribune te vergroten.
De jaren tachtig
In de jaren tachtig veranderde R.K.C. in rap tempo van een grote amateurclub naar een geroemde profvoetbalploeg. De opmars kondigde zich in 1981 en 1982 al aan. De geelblauwen wonnen destijds ten koste van respectievelijk D.O.S. Kampen en IJsselmeervogels de landstitel voor amateurs.
De Waalwijkers hadden er daarna maar een paar jaar voor nodig om op te rukken van de Hoofdklasse naar het linkerrijtje van de Eredivisie en verbaasden daarmee vriend en vijand. In het seizoen 1989/1990 scheelde het zelfs maar weinig, of de geelblauwen hadden zich geplaatst voor Europees voetbal.
Voor veel RKC’ers blijft het kampioenschap van het seizoen 1984/1985 desalniettemin hét hoogtepunt van de jaren tachtig. R.K.C. beschikte over een elftal waarop menig Eredivisionist jaloers was, maar speelde nog in de Eerste Divisie! Met twee vingers in de neus werden de geelblauwen kampioen. Mede dankzij de productieve spits Ad van de Wiel, die vanwege zijn goede spel en trefzekerheid zelfs op interesse van Atlético Madrid en Real Madrid mocht rekenen. “Maar ik was liever basisspeler bij R.K.C., dan bankzitter bij Real Madridâ€, verklaarde de goalgetter later in een interview.
In de zomer van 1989 kwam de Rooms Katholieke Combinatie voor het eerst Europees in actie. De Waalwijkers namen deel aan de Intertoto Cup, een toernooi dat inmiddels niet meer bestaat. Goed presteren in dat toernooi, werd beloond in de vorm van een plek in de toenmalige UEFA Cup. R.K.C. plaatste zich net niet voor de UEFA Cup. In een poule met Kaiserslautern, Carl Zeiss Jena (twee Duitse ploegen) en het Oostenrijkse First Vienna kwamen de Waalwijkers een paar puntjes tekort.
De jaren negentig
Waren de jaren tachtig succesvol; ook tijdens de jaren negentig hoefden de supporters van RKC WAALWIJK zich langs de lijn zelden te vervelen. Diverse keren moesten de geelblauwen, door de buitenwacht vaak gezien als het lelijke eendje van de Eredivisie, zich via de nacompetitie verzekeren van nóg een jaar voetbal op het hoogste niveau. Welke tegenstanders de Brabanders ook troffen tijdens de diverse nacompetities, telkens trok de Rooms Katholieke Combinatie aan het langste eind.
Hét hoogtepunt van de jaren negentig was de bouw, oplevering en opening van het nieuwe stadion, dat al snel werd omgedoopt tot het Mandemakers Stadion. Het prachtige, knusse voetbalstadion bood plek aan 6.000 toeschouwers en gaf RKC WAALWIJK de kans verder te groeien. Dat gebeurde in letterlijke zin al vrij snel; de thuishaven bleek te klein om alle belangstellenden in te huisvesten en de hoeken van het Mandemakers Stadion werden dichtgebouwd. De capaciteit van het stadion bedroeg na die uitbreiding 7.500. Dat is sindsdien niet meer veranderd.
De jaren 2000/2010
De eerste tien jaar van de nieuwe eeuw staan in het teken van pieken en dalen voor RKC WAALWIJK. Aan de hand van de in Waalwijk tot een legende uitgegroeide trainer Martin Jol maakten de geelblauwen het menig topclub lastig. Zo lastig zelfs, dat RKC WAALWIJK in het seizoen 2000/2001 op de gedeelde vierde plaats eindigde in de Eredivisie. Op basis van doelsaldo grepen de Waalwijkers voor de tweede keer in de clubhistorie nét naast Europees voetbal en opnieuw werd deelgenomen aan de Intertoto Cup. Dat leverde zowel in 2000 (uitgeschakeld door Bradford City) als in 2001 (verslagen door 1860 München) niet de zo gewenste UEFA Cup-deelname op. In de seizoenen die volgden, nestelde RKC WAALWIJK zich steeds stevig in de middenmoot van de Eredivisie. Maar in het seizoen 2007/2008 ging het mis. De ploeg draaide minder soepel dan de voorgaande jaren en vond zichzelf plotseling terug in de onderste regionen van de Eredivisie. Via de nacompetitie daalde RKC WAALWIJK voor het eerst in de clubhistorie, na negentien seizoenen in de Eredivisie te hebben gespeeld, af van het hoogste naar het één na hoogste niveau. Twee jaar later keerden de Waalwijkers alweer terug op het hoogste niveau
De jaren 2010- heden
In het begin van deze periode werden er twee nieuwe verantwoordelijke aangesteld binnen de Waalwijkse club. De club acteert dat seizoen weer in de eredivisie nadat Ruud Brood het team via de nacompetie weer naar het hoogste niveau had gelootst. Dat deze periode van zon 2 jaar een roerige periode is geweest zal niemand zijn vergeten. De club verkeerde in zeer slecht weer en een faillissement leek dan ook een kwestie van tijd. Dagelijks vonden de kersverse directeuren( justin Goetzee en Mohammed Allach) lijken in de kasten. Met de hulp van Dhr Mandemakers en Dhr. Berkhof heeft de club schoonschip weten te maken. Het seizoen 2009/2010 was ook sportief geen succes. De club bungelde troosteloos onder aan in de eredivisie en degradeerde vervolgens in de uitwedstrijd tegen Heracles almelo met slechts 15 punten uit de eredivisie. Vele spelerscontracten liepen af er bleef slechts een enkeling over. Alle vertrokken spelers moesten opgevangen worden en niemand hield dan ook met eventuele promotie rekening. Mohammed Allach presteerde wat Marcel Brands eerder flikte. Onder de hoeden van de nieuwe directie leefde RKC Waalwijk weer volledig op. Financieel werden er successen geboekt ( RKC Waalwijk promoveerde naar de gezondere 2e categorie van de KNVB Licentie eisen) en later werd na een bloedstollende eindsprint zwolle ingehaald en werd de tweede kampioensschaal in de clubgeschiedenis uitgereikt. Terug in de Eredivisie maakte RKC Waalwijk haar rentree tegen Heracles (2-2). Deze wedstrijd was de laatste wedstrijd onder het bewind van dit super duo. Beide heren hebben aangegeven dat hun plafond bereikt was binnen de club en dat er andere personen de laatste stap moesten gaan zetten.
